Ponieważ model C4stał się powszechnie akceptowanym sposobem dokumentowania architektury oprogramowania, ponieważ oferuje coś, z czym większość zespołów ma trudności: jasny, warstwowy i skalowalny sposób opisywania złożonych systemów bez nadmiaru szczegółów. Zamiast polegać na jednym ogromnym diagramie, podejście C4 dzieli architekturę na cztery połączone ze sobą poziomy, które ujawniają odpowiednią ilość informacji w odpowiednim momencie.
Ten artykuł skupia się na relacji między czterema poziomami C4—kontekst, kontenery, komponenty i kod—and jak działają jako zorganizowany ekosystem. Zapewnia ogólne zrozumienie dlaczego C4 ma znaczenie, jakcztery diagramy uzupełniają się wzajemnie, i kiedymodel pomaga skuteczniej przekazywać architekturę.

Zamiast traktować architekturę jako jedno zdjęcie, C4 rozprowadza informacje na czterech poziomach, dzięki czemu każda grupa odbiorców widzi tylko te szczegóły, które potrzebują. Zapobiega to zamieszaniu, utrzymuje dokumentację aktualną i zapewnia naturalny przejście od zrozumienia strategicznego do szczegółów technicznych.
Każdy poziom staje się podstawą dla następnego. Ten sposób „przybliżania” ułatwia nauczanie, analizę i utrzymanie złożonych systemów.
Zamiast myśleć o czterech oddzielnych schematach, wyobraź sobie jednopłaszczyznową historię architektoniczną, która powoli się rozgrywa:
Poziom kontekstu wyjaśniaco to za system i z kim lub czym się oddziałuje.
Tworzy podstawę dla wszystkiego, co następuje. Bez tej jasności głębsze schematy tracą sens. (Uwaga: obraz jest przygotowywany za pomocą narzędzia do modelowania C4 firmy Visual Paradigmnarzędzia do modelowania C4 firmy Visual Paradigm)

Gdy środowisko jest jasne, model przechodzi do struktury wewnętrznej systemu.
Poziom kontenerów pokazujejak system jest podzielony na aplikacje, usługi, bazy danych lub interfejsy, oraz jak te jednostki się komunikują.
Ten poziom jest bezpośrednio ograniczony tym, co definiuje schemat kontekstowy.

Kontenery są poziomem ogólnym; komponenty pokazują szczegółowe odpowiedzialności wewnątrz jednego kontenera.
Każdy schemat komponentu odpowiada na pytanie:
„Jak jest zorganizowana logika wewnątrz tego kontenera?”
Tworzy płynny przejście od architektury systemu do struktury skierowanej do programistów.

Poziom kodu to miejsce, gdzie abstrakcje stają się rzeczywistymi klasami, interfejsami lub funkcjami.
Przekłada pojęcia poziomu komponentu na rzeczywistą implementację, z którą pracują programiści.
Ten ostatni poziom jest opcjonalny, ponieważ kod często się zmienia, ale gdy jest potrzebny, łączy architekturę bezpośrednio z samym oprogramowaniem.
Każdy poziom został zaprojektowany z myślą o konkretnym odbiorcy:
| Poziom | Odbiorca | Czego potrzebują |
|---|---|---|
| Kontekst | Zainteresowane strony, zespoły biznesowe | Zrozumienie w dużym zakresie |
| Pojemniki | Architekci, starsi developerzy | Struktura systemu i wyboru technologii |
| Składniki | Developerzy | Organizacja na poziomie modułu |
| Kod | Developerzy | Jasność szczegółowego wdrożenia |
Takie warstwowe dopasowanie do odbiorców jest jedną z największych przyczyn sukcesu C4.
Zapobiega temu, by wszyscy byli zmuszani do korzystania z tego samego zbyt skomplikowanego wykresu.
Bez C4 wiele schematów architektury łączy wszystko razem.
C4 zachęca do rozdzielenia, aby złożoność była wprowadzana stopniowo.
To pozwala na produktywne rozmowy bez utraty zgodności.
Model C4 jest wystarczająco elastyczny, aby opisać każdą architekturę:
Ponieważ każdy poziom jest niezależny, ale połączony, model dostosowuje się do rozwoju lub zmian systemu.
Narzędzia takie jakVisual Paradigm Online ułatwiają utrzymanie zgodności tych powiązanych diagramów.
Na przykład generowanie diagramów za pomocą AI w Visual Paradigm Online może tworzyć spójne kształty, słownictwo i relacje na wszystkich poziomach, pomagając utrzymać jednolitą narrację architektoniczną, nawet gdy diagramy są tworzone w różnych momentach.
W środowiskach agilnych i DevOps architektura ewoluuje ciągle. C4 wspiera to poprzez:
To sprawia, że C4 jest modelem praktycznym, a nie teoretycznym.
Nie zawsze. Wiele zespołów skupia się na diagramach kontekstu i kontenerów. Diagramy składników i kodu tworzy się tylko wtedy, gdy są potrzebne.
Tak. Spójność jest częścią siły C4. Używanie tych samych symboli i zasad oznaczania na wszystkich poziomach ułatwia śledzenie narracji.
C4 jest prostsze i bardziej skupione na architekturze. UML oferuje wiele typów diagramów, podczas gdy C4 skupia się tylko na czterech poziomach hierarchicznych. Wiele zespołów używa UML do szczegółów poziomu kodu pod diagramami C4.
Tak. Możesz tworzyć wszystkie cztery poziomy, utrzymywać ich spójność wizualną i generować je za pomocą AI. Oto zestaw narzędzi C4 oferowanych przez Visual Paradigm:


Więcej informacji o rozwiązaniu C4 w Visual Paradigm można znaleźć na stronie tutaj.

Pomaga utrzymać relacje między poziomami bez konieczności ręcznej pracy ponownej.
Model C4 rozwija się, ponieważ traktuje architekturę jako opowiadanie opowiedziane w czterech rozdziałach, a nie chaotyczny zbiór symboli. Jego siła tkwi w relacjach między poziomami:
Razem zapewniają kompletny, wielopoziomowy obraz dowolnego systemu oprogramowania. Ten podejście poprawia przejrzystość, komunikację, wdrażanie, współpracę i długoterminową utrzymywalność.